6 paź 2014

Warszawski ruinizm 1945-2014

Ruinizm to styl architektoniczny, wprowadzany zazwyczaj podczas poważniejszych rozgrywek militarnych i innych, np. podczas wojny światowej lub meczu piłkarskiego. Ostatni rozkwit tego stylu miał miejsce w latach trzydziestych i czterdziestych, kiedy to nieznany malarz austriacki stał się znanym niemieckim specjalistą od spraw społeczno-architektonicznych. Oto efekty jego działań:


Plac Bankowy, którego zachodnia pierzeja miała w ostatecznym rozrachunku nieco więcej szczęścia niż wschodnia.


Ruiny pałacu Jabłonowskich, rozebranego po wojnie jako miernego architektonicznie (wraz z resztą pierzei poza pałacem Blanka). Dopiero w 1999 odtworzono pierzeję, nadając elewacjom biurowców przedwojenny kształt.



Plac Żelaznej Bramy uległ największej metamorfozie, bo przesunięto go - wraz z odbudowanym pałacem Lubomirskich.

Archiwalne obrazki pochodzą z książki "Siedem placów Warszawy" (vide: źródła).

6 komentarzy:

  1. "Plac Bankowy, którego zachodnia pierzeja miała w ostatecznym rozrachunku nieco więcej szczęścia niż zachodnia." - wiem, że to literówka, czy raczej przejęzyczenie, ale coś w sobie to zdanie ma - z warszawskiego paradoksu opisującego wojenno-powojenne zniszczenia i odbudowy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Faktycznie, nikt nam nie powie, że czarne jest czarne... zaraz poprawiam.

      Usuń
  2. Tak sobie myślę, jakież to faktyczne powody stały za rozbiórką Ratusza, bo w 'mierność architektoniczną' jako czynnik decydujący w latach 40./50. nie sposób uwierzyć.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trzeba było odsłonić trasę W-Z, genialne dzieło powojennej urbanistyki, techniki i motoryzacji.

      Usuń
    2. Pewnie te same, które stały za pomysłem rozebrania Starówki...

      Usuń
  3. Plac Teatralny jakby wrócił z ruin, inne zakątko maja mniej szczęścia.

    OdpowiedzUsuń