GTWB 41: Warszawa egzotyczna

Warszawa jest bardzo egzotycznym miastem. Nie chcę psioczyć na różne aspekty tej egzotyki, bo ostatecznie jest to moje miasto rodzinne, z którym jestem bardzo związany i za nic nie chciałbym się z nim rozstawać (no dobra, niech będzie pół na pół z Pragą), ale trudno odmówić Warszawie oryginalności.

Skoncentrujmy się na pomnikach, bo przynajmniej ten temat częściowo ogarniam. Znaczy, pamiętam mniej więcej kto kogo wyrzeźbił, gdzie go wyrzeźbił i ewentualnie tajemnicą pozostaje za ile, ale dziś przyjrzę się pomnikowej egzotyce.

Normalnie w miastach pomniki się stawia. I – jeśli raz na jakiś czas przyjdzie jakaś wojna – się je burzy i potem odtwarza i/lub (opcjonalnie) stawia nowe. Ale w ciągu ostatnich dwudziestu lat wojny raczej nie było a z pomnikami dzieją się rzeczy dziwne, zresztą sami popatrzcie - fotografie odpowiednio z okolic 1990 roku i z 2011:



Pomnik Stefana Starzyńskiego, dość skromny, stanął sobie na miejscu pałacu Bruhla, na jednej z jego pozostałości. Zdjęcie górne nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego faktu. Ale po jakimś czasie Stefan S. zszedł z cokołu i udał się do nieistniejącej dzielnicy Praga Południe, gdzie stanął przed szkołą swojego imienia. Prawdopodobnie stało się tak dlatego, że usłyszał o swoim drugim pomniku, odsłoniętym nieopodal...





Stanisław Staszic to postać nie tylko dla Warszawy, ale i dla całej Polski zasłużona. Nic dziwnego, że doczekał się pomnika, ustawionego na lat kilkadziesiąt przed Pałacem Prymasowskim na Senatorskiej. Od pewnego czasu można odnotować absencję tegoż (pomnika, nie pałacu), nie wiadomo jednak, co się z rzeźbą stało. Znaczy się, może ktoś wie, ale ja nie.




Przepraszam za napis, bo zdjęcie pochodzi z okładki źródła. Przedstawia ono Syrenkę na Baszcie Marszałkowskiej. Ten pomnik to rekordzista, jeśli chodzi o zmienianie miejsca pobytu. Syrenka jest niezwykle wybredna, bo wędrówki rozpoczęła już przed wojną. Z dzieciństwa pamiętam jej pobyt właśnie w tym miejscu, co na powyższym zdjęciu. Ale ponieważ jakiś łobuz notorycznie łamał jej szablę ("nawet szabla była, ale jakiś łobuz..."), syrenkę sklonowano. Klon stoi na Rynku Starego Miasta a oryginał na dziedzińcu Muzeum Historycznego M. St. Warszawy, tuż obok.



W ramach ciekawostki dodam, że po ustawieniu klona Syrenki na rynku, również padła ona ofiarą wandali, którzy w świetle jupiterów i mimo monitoringu (który, klasycznie, g.... zarejestrował) zdeformowali jej broń.



A to egzotyka największa. Niby sami widzieliśmy, jak Felek był w totalnej rozsypce po zmianie ustroju. Ale teraz operacje plastyczne czynią cuda. Bójmy się.


Powyższą notkę przygotowałem w oparciu o zdjęcia z książeczki, zatytułowanej "Warszawskie pomniki" (vide: źródła).

A egzotyka w nieco innym ujęciu do obejrzenia tutaj.